De voorstelling
Op vrijdag 27 maart 2026 mocht ik naar de theatervoorstelling De Stille Vrouw gemaakt door Dilan Yurdakul met hulp van Rudolphi Producties. Het vond plaats in Podium Mozaïek in Amsterdam, hier heb ik met wat collega’s en leden van de jongerenraad van Fonds 21 genoten van de show!
In deze voorstelling geeft Dilan een stem aan haar eerste generatiemigrant grootmoeder. Het gaat over hoe haar grootmoeder haar thuis heeft achtergelaten en vervolgens in stilte een nieuw leven moest opbouwen in Nederland. Als eerste generatie migrantenvrouw sprak ze zelden over haar verlangens, verdriet of kracht. Deze vrouwen bleven vaak op de achtergrond en droegen veel met hun mee, maar wat zeggen de verhalen van onze grootmoeders over ons leven nu? In de poetische tentoonstelling geeft Dilan een stem aan haar grootmoeders verhaal, dus ook aan alle eerste generatiemigrant grootmoeders die dit ook hebben ervaren.
Het verhaal wordt verteld door Dilan, maar er zijn ook 2 mannen die instrumenten spelen aan de zijkant van het podium en een vrouw die progressieve en klassieke Turkse muziek zingt. Dit brengt je in de wereld van Dilan’s grootmoeder en hoe zij alles in haar leven heeft ervaren. Je ziet eerst hoe haar grootmoeder is opgegroeid en is getrouwd op 14-jarige leeftijd, en daarna hoe ze daarmee is omgegaan. Haar leven draait om haar man en dochter, maar haar man is telkens op reis naar Nederland om te werken en haar dochter word omringd door haar schoonmoeder.
Langzaam lopen we door het verhaal van haar leven en uiteindelijk hoe eenzaam en alleen ze was toen ze in Nederland aankwam. Ze was stil en hield alles voor zichzelf om haarzelf te beschermen, maar de Nederlandse cultuur heeft effect op haar man en haar tweede dochter. Hier heeft Dilan’s grootmoeder een hekel aan en ze herhaalt steeds dat ze binnenkort weer teruggaan naar Turkije, maar door het leven word dat steeds uitgesteld en vervreemt ze aan haar thuisland, maar ook van Nederland.
Uiteindelijk gaan we over naar Dilan’s perspectief van hoe haar grootmoeders dromen worden overgedragen aan haar. Ze is geboren in Nederland en vraagt zich af wat ze nog draagt van haar moeder en grootmoeder. Ze vertelt dat zij de droom is van haar oma’s opa’s. Ze praat over hoe ze worstelt met hoe haar leven gaat in vergelijking met dat van haar grootmoeder. De voorstelling is een geweldig verhaal over vrouw zijn en hoe het is voor eerste generatiemigranten vrouwen om alles achter te laten en vervolgens in stilte een nieuw leven moeten opbouwen.
Mijn ervaring
Mijn vader is een eerste generatiemigrant uit Amerika en mijn moeder is geëmigreerd naar Canada toen ze klein was en heeft er 16 jaar gewoond. Hierdoor weet ik veel over hoe het is om je leven zomaar te verplaatsen naar een vreemd land voor iets of iemand. Natuurlijk is dit cultureel iets heel anders dan Dilans’s verhaal, maar ik herken mezelf en mijn ouders erin. Ik denk dat veel jongere zichzelf kunnen herkennen in dit verhaal, ook al is het niet gelijk hun persoonlijke ervaringen. Het is een rakend verhaal dat je goed laat denken over hoe het is om een migratie-achtergrond te hebben en hoe het is om een vrouw te zijn binnen die situatie.
Ik vond het een geweldig verhaal dat super goed is verbeeld. Ook de muziek en stage props waren een geweldige toevoeging aan de voorstelling. Super grote complimenten aan Dilan en het team!
