Op 30 mei is Doortje van Future Collective naar de voorstelling Containerbegrip geweest van O. Festival. In deze intieme performance onderzoeken Emre Varlik en Simone van der Steen hoe je je thuis kan voelen tussen twee culturen in. Lees hier het verslag van Doortje Koldeweij
Ik draag twee werelden in mij, maar voel me niet thuis in deze wereld
We zijn met 20 mensen in een warme en benauwde zeecontainer, en hebben plaatsgenomen op kussens op de grond, of onder of boven in een stapelbed. De voorstelling ‘Containerbegrip’ tijdens het O. Festival in Rotterdam, was allesbehalve een traditioneel optreden.
Door middel van poëtisch muziektheater vertelde Emre Varlik het verhaal van zijn grootvader. Hij was gastarbeider en sliep in een zeecontainer in de Rotterdamse haven.
Als bezoeker werd je voor aanvang van de voorstelling al uitgenodigd om na te denken over de thematiek van voorstelling. Wat betekent thuis voor jou? Wanneer voel je je thuis? Welke boodschap zou je willen achterlaten aan thuis?
Tijdens het poëtische muziektheater kreeg ik veel nieuwe inzichten over de thematiek van ergens thuis zijn, je thuis voelen, emigratie en familie. Het verhaal werd verteld samen met traditionele muziek, waarbij ook verschillende muziekinstrumenten werden bespeeld. Samen met cassettebandjes zorgde dit voor een bijzondere, gelaagde, muzikale en verbindende voorstelling. Emotie en levensvragen werden op een sterke manier gecombineerd met humor.
Door het verhaal van zijn grootvader stelde Emre vragen over zijn eigen identiteit.
Mijn opa ging naar Nederland voor een betere toekomst. Maar welke toekomst is dat? Die van mij? Misschien woonde ik veel liever in een dorpje in Turkije, dan had ik nu een paard. En hoefde ik niet na te denken over de vertalingen en of ik de cultuur wel goed overbreng.
De enscenering in de container werkte bijzonder goed, je merkte de leegte maar tegelijkertijd beklemmende ruimte van de zeecontainer die de grootvader van Emre ook moet hebben gevoeld.
Het publiek werd niet alleen voorafgaand aan de voorstelling aan het denken gezet. Aan het einde van de voorstelling werd er een open uitnodiging gedaan om samen in gesprek te gaan en een boodschap achter te laten (met een cassettebandje!) aan de makers van de voorstelling. Het was erg bijzonder om te merken dat er veel verbinding plaatsvond tussen het publiek, omdat we voor de voorstelling al samen rond een tafel zaten te wachten. Dit publiek was een redelijk diverse groep aan mensen, wat bijzonder was om te ervaren! Er waren ouderen, kleine kinderen en een paar jongeren. Omdat deze voorstelling maar een kleine groep bezoekers toelaat (ong. 15 personen schat ik in) is dit extra bijzonder.
Ik heb helaas geen andere delen van het O.Festival kunnen bezoeken, maar ik weet zeker dat het een inspirerende samenkomst van opera, theater en muziek moet zijn geweest. Dit heb ik ook ervaren toen ik samen met mijn koor deel uitmaakte van het festival als pop-up optreden.
Het festival probeert toegankelijk te zijn door gratis acts aan te bieden op pleinen en het centraal station (met een karaoke!). De programmering is zeer divers, dus er zit voor iedereen wel wat tussen lijkt mij. Ik heb gezien dat de medewerkers/vrijwilligers? van het festival bijna allemaal jongeren waren, wat weer meer jongeren aantrekt naar het festival hopelijk.