Projectbezoek House of Hope – IDFA

Algemene Evaluatie

Vanuit mijn rol als raadslid zie ik de vertoning van deze documentaire niet alleen als belangrijk, maar als essentieel. Overal is er iets gaande en je kan niet altijd met alles up-todate blijven, maar waar het kan, moet je het altijd doen. Na “7 oktober”, wat een centraal punt is in de documentaire, weet inmiddels heel de wereld wel van de gebeurtenissen rondom de Westbank en Gaza. Maar dat blijft altijd een gekaderd beeld. Hier in het westen stopt de virtuele ervaring en waarneming wanneer de social media video is afgelopen. Maar voor de mensen die het filmen, gaat het alleen maar door. Om één van de vele pluspunten te noemen van de documentaire, belicht ik vooral de manier waarop het gevoel en de emoties zijn vastgelegd. Desondanks je alles alleen kon ervaren via het beeldscherm, kreeg ik werkelijk het gevoel alsof ik bij hen in de woonkamer en het klaslokaal zat. Je leefde niet alleen mee, maar je ervoer de zwaarte, de pijn en het verlangen naar hoop en kracht, door alle hectiek heen. Er kwam geen onnodige sensatie of geforceerde depressie bij kijken. Het gaf weer hoe het er werkelijk aan toe gaat en wat het betekent om door te gaan, hoe grimmig de situatie ook is. De meerwaarde van dit project, zowel op korte als lange termijn, ligt bij het feit dat het een tijdloos verhaal is. Of je het vandaag of over 10 jaar pas bekijkt, je zal er altijd iets van kunnen leren en hopelijk gemotiveerd door worden om de status quo te willen veranderen. En dat is ook een mooi essentieel aspect van de boodschap die wordt meegegeven. Hoewel de focus natuurlijk ligt bij de toestanden in de Westbank, zijn de lessen in de documentaire toepasbaar op allerlei aspecten van je persoonlijke leven, dat van je familie en vreemden om je heen. Wij als samenleving moeten visuele werken als deze archiveren en onderhouden. Het enige wat ik miste en een mooie toevoeging had gevonden, was een moment waarin de host samen met het publiek een korte en simpele oefening uitvoerde, ter inspiratie van de oefeningen die de kinderen leerden in de school. Dit had voor geaardheid, voorbereiding en misschien zelfs nog meer connectie met de personen op beeld gezorgd.

Aanwezigheid jongeren

Het was een exclusieve vertoning voor genodigden, dus daarin was er niet per se een mogelijkheid om jongeren specifiek hiervoor te bereiken. Jongeren waren ook niet zozeer de voornaamste doelgroep, maar wel degelijk een belangrijke factor. Wegens de betrokkenheid van o.a. Omroep Zwart en productiehuis 100% Film, die veel stagiaires, jonge werknemers en familie meenamen, waren er alsnog zeker een stuk of 20 à 40 bezoekers onder de 30. In hoeverre jongeren hebben bijgedragen aan het maken van de documentaire en het uitvoeren van de vertoning en het event zelf, weet ik niet precies. Maar ik durf te geloven dat er wel werkzaamheden zijn verricht door de al eerder genoemde werknemers en stagiaires.

Aantrekkelijkheid

Ik zou het zeker andere jongeren aanraden om te kijken. Daarnaast niet alleen jongeren; elke generatie kan hier wat van opsteken en meer inzicht in krijgen. Jongeren in het algemeen worden vandaag de dag snel geleid door wat zij op social media te zien krijgen. Dit kan ervoor zorgen dat zij een vervormd beeld schetsen of gevoelloos worden voor al het geweld. Een documentaire als deze kan hen een gedetailleerd en intiem inzicht geven en misschien zelfs meer gevoel en begrip voor de situatie opleveren. Hoewel documentaires soms als saai worden beschouwd, had House of Hope je ogen gelijmd aan het scherm, op het puntje van je stoel en in sommige momenten zelfs met je adem ingehouden. “Zonder veiligheid of waardigheid is het leven verstikkend, zegt Manar. Ze kent geen ander leven dan dat onder de Israëlische bezetting, maar het toenemende geweld en de bijbehorende stress eisen hun tol. Toch blijft de school open en zingen de kinderen over vrede.” – IDFA. Dit was weliswaar de kern van de film. De ene scène liet het verval van een bomaanslag zien en de scène daarna kinderen die aan het zingen waren over hun hoop voor de toekomst. Om zo’n zwaar en gevoelig onderwerp op een cinematografische wijze vast te leggen, en daarmee de kijker te informeren, onderwijzen en laten meeleven, is heel knap. Met hulde aan de cinematograaf, Abu Mosab, is de kern prachtig tot uiting gekomen. Mijn bezoek was niet een officieel projectbezoek; ik werd meegenomen door mijn vriendin, die tot de vele oud-stagiaires van 100% Film behoort. Ik was hier dus al zelf mee in contact gekomen. De synopsis sprak mij al enorm aan, omdat ik ook, in hoeverre dat kan, op de hoogte probeer te blijven van de stand van zaken rondom Palestina. Dus zo’n kans als deze liet ik niet aan mij voorbij gaan. Daarnaast geloof ik dat de documentaire mij wel had bereikt, mocht het geen exclusieve vertoning geweest zijn. Hoewel de documentaire niet aansluit bij de leefwereld van jongeren in het westen, is dit wel degelijk de realiteit voor vele andere werelddelen. Alleen omdat wij het hier niet beleven, betekent het niet dat wij daar niet op z’n minst aandacht en mogelijke ondersteuning aan kunnen verlenen. Qua toegankelijkheid voor jongeren is het niet mogelijk om het te zien in de bioscoop, maar het wordt wel op 26 april vertoond op tv via Omroep Zwart/NPO 2. Een aanrader voor ieder om een avond voor vrij te nemen en bedachtzaam te bekijken.

Pijler Kunst & Educatie

Verhalen rondom gevoelige kwesties, waar veel spanning en onenigheid bij komt kijken, komen vaak het beste tot uiting via artistieke expressie. Zo valt deze documentaire daar ook onder, in mijn optiek. Naast de informerende en ingrijpende aspecten van House of Hope is het ook een verhaal van inspiratie. Hoe je door weer en wind nog steeds je doel en passie voorop kan stellen, zelfs in de meest onzekere tijden. Wat vervolgens weer motivatie en streven kan bieden om je eigen persoonlijke verhaal te uiten op een artistieke manier. Zoals eerder genoemd is dit een documentaire die op veel vlakken iets kan meegeven aan jongeren. Van de kennisgeving over de geopolitieke omstandigheden en hoe iemand daarin weet te leven. Tot aan de filosofie en manier van onderwijzen die de school House of Hope meegeeft aan de kinderen. De lessen in deze veelzijdige aspecten kwamen door de wijze van de documentaire op een natuurlijke manier over. Zowel naar het publiek als naar de kinderen op de school. De school hanteerde daarin verschillende didactische methodieken. In samenhang creëerden de methodieken een beleving waarin de kinderen zowel, met begeleiding of uit eigen initiatief, nieuw geleerde lessen gelijk in praktijk konden uitvoeren. Als samen met de docenten en andere kinderen de nieuw geleerde lessen bevragen en ontleden.

Conclusie

Ik was blij verrast toen ik hoorde dat IDFA besloot om House of Hope te vertonen. Hoewel het helaas niet vanzelfsprekend is dat internationale organisaties zoals IDFA zich uitspreken over de bezetting in Palestina, moet het vooral benoemd worden wanneer een organisatie van status daar wel ruimte voor maakt. Het is gedurfd en een stap in de goede richting. Ik hoop ook dat zowel de documentaire als de vertoning van IDFA een voorbeeld mag zijn voor alle generaties die het te zien krijgen. Maar vooral ook voor de jongeren, degenen die langzaam in de posities komen waar belangrijke besluiten bij komen kijken. Degenen die steeds meer kansen krijgen om zich te uiten over wat zij belangrijk vinden en wat onder hen speelt. Degenen die nu, of over een aantal jaar, het weer door gaan geven aan de generaties na ons. De tijd van doen is nu en daar moeten we elkaar alleen maar meer in stimuleren.