Op 17 februari 2026 is Future Collective (Moira, Cid, Doortje, Jefherson & Matteo) op bezoek geweest bij de Nederlandse première van de dansvoorstelling Cycles, van danscollectief Boy Blue, bij het Holland Dance Festival in Amare. Opgericht in Oost Londen, met een missie om de potentie en kracht van HipHopcultuur te laten zien, weet Boy Blue sinds 2001 theaters in Engeland en over heel de wereld te imponeren met hun optredens. Lees hier het verslag van Matteo van der Sluijs
Voorafgaand werden wij verwelkomd met een dance battle tussen de dansers van Haagse HipHop Centrum en Foundation uit Amsterdam, die de stemming gelijk had gezet. Na het bijwonen van de lichamelijke conversaties, met accenten van onder andere funky Locking en strakke Breakdance moves, verplaatste het opgewarmde publiek zich van de foyer naar de zaal. Daar nam het dansgezelschap van Boy Blue ons mee naar een verbeeldende, maar ook hele echte, vertoning van de ‘Cycles’ die zich afspelen in Oost Londen.
De dansvoorstelling Cycles was een prachtig voorbeeld van storytelling via beweging. Als raadslid ben ik persoonlijk een groot fan van projecten zoals deze en wil ik er alleen maar meer van zien. Naast het wereldniveau van de voorstelling zelf, zie ik vooral de meerwaarde in de creativiteit en veelzijdigheid van storytelling die Boy Blue heeft vertoond. Het optreden was een artistieke expressie die zowel maatschappelijke, culturele als atletische focuspunten aanraakte. Een duidelijk pluspunt is dat het voor jongeren, en net zo goed voor alle generaties daarboven, een breder en dieper beeld van dans heeft weergegeven.
Voor degenen die meer kennis hebben van dans en de danswereld überhaupt, zal in Cycles misschien meer zien of uithalen dan een algemene bezoeker. Maar waar beide groepen zonder twijfel over eens zullen zijn, is dat het een voorstelling was die inspireert en je iets laat voelen. Het heeft je ergens anders aan laten denken, het heeft je een nieuw idee gebracht, het heeft je aangewakkerd om zelf (weer) te gaan dansen, of je hebt er simpelweg van genoten en een goed gevoel van gekregen.
Persoonlijk ervaarde ik alle genoemde voorbeelden en daarin wil ik focussen op de storytelling rondom de titel ‘Cycles’. De basis werd gelegd door de ‘heavy hitting’, ‘grimey’ en ‘braggadocious’ beats, afwisselend met hoopvolle, elegante en emotionele composities, vol met ziel van Boy Blue’s medeoprichter Michael ‘Mikey J’ Asante. Gepaard met de explosieve en strakke choreografie, gedoopt in cultuur en finesse, van de andere helft van de oprichters, Kendrick ‘H2O’ Sandy. Beide mannen lieten de titelnaam ‘Cycles’ luid en duidelijk voorbij komen via hun respectieve uitingen. ‘Loops’ in de composities en het herhalende element van een langzaam rennende danser in een cirkel, interactief met het stemming gevende lichtwerk door de show heen, waren de duidelijke ankerpunten in het verhaal. De zaal nam een atmosfeer aan waarin de Boy Blue dansers je meenamen en het beeld van Londen schetste dat je alleen van de verhalen kent. Alle elementen kwamen in synchroniciteit samen, waardoor je even het gevoel had dat je niet meer in Amare zat.
Naast de jongerenraad waren er ook andere jongeren aanwezig, wel viel het mij op dat een groot deel van het publiek uit ouderen boven de 50 bestond. Hoewel het mooi is dat die generaties hier ook tot aangetrokken waren en er mogelijk iets uithalen, zag ik het als een gemiste kans. Het kan zijn dat Amare en Holland Dance Festival vanuit andere perspectieven kijken naar de ‘target audience’ en aandacht geven aan verschillende demografieën. Maar aangezien dit ook mede bedoeld was voor jongeren, had ik graag gezien dat daar ook meer effort voor werd ingezet.
Daarnaast kan de factor van de ticketprijzen ook meespelen. Jongeren hebben eenmaal niet altijd het vermogen om een aantal tientjes uit te besteden voor een show, al helemaal wanneer ze mogelijk niet al te bekend zijn met het theater of het optreden zelf. Hoewel er genoeg dansvoorstellingen vanuit eigen bodem te zien zijn, is een voorstelling van een groep zoals deze een uitgelezen kans om jongeren aan te spreken die niet per se verbonden zijn met de danscultuur. Ik hoop dat zowel de marketing als ticketprijzen meer onder de aandacht komen, wanneer het jongeren betreft, in toekomstige edities.
De intergenerationele connectie was wel zichtbaar onder de dansers. Na onderzoek achteraf kon ik bevestigen dat ongeveer de helft Gen Z (20+) representeerde en de andere helft de Millennials. Hoewel de twee generaties niet ver uit elkaar staan, nemen ze beide andere perspectieven en energie mee in de ruimte. Ook al bestond Cycles uit geïnstrueerde choreografieën, de synergie tussen de dansers was voelbaar en zichtbaar. Professionals van verschillende leeftijden op dezelfde golflengte.
Conclusie
Van begin tot eind was de avond al met al een geslaagd bezoek. Sprekend voor de rest van de raad genoot iedereen van de sterke en energieke start in de vorm van de battle, en kwam iedereen met een hoofd vol inspiratie en gedachten de zaal uit na het optreden. Aan het einde van de voorstelling voelde het net alsof ik uit een trance kwam. Van mij mocht het nog wel een uur doorgaan, maar er is ook zeker meerwaarde in een goed einde. Naast de vele andere dansvoorstellingen bij het Holland Dance Festival was het gezelschap van Boy Blue zeker een highlight. Ik adviseer iedereen die nog niet eerder bij het festival is geweest om langs te gaan en iemand mee te nemen. En mocht je het geluk hebben om hier in Nederland, in Engeland, of misschien ergens op vakantie, een show van Boy Blue tegen te komen, moet je gaan!